Skala Norton jest narzędziem przesiewowym do oceny ryzyka wystąpienia odleżyn. W praktyce opieki nad osobą starszą pozwala szybko wskazać osoby, u których należy intensyfikować profilaktykę (np. częstsze zmiany ułożenia, odciążanie, dobór powierzchni przeciwodleżynowych, obserwacja skóry).
Odpowiedź "stopnia samodzielności przy zmianie pozycji" jest trafna, ponieważ odnosi się do mobilności (i pośrednio aktywności), czyli jednego z kluczowych obszarów wpływających na ryzyko odleżyn. Im mniejsza możliwość samodzielnej zmiany pozycji, tym dłużej utrzymuje się ucisk na tkanki i większe jest ryzyko uszkodzeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście tej skali?
- "poziomu bólu" – ból może ograniczać ruch i wpływać na tolerancję pozycji, ale nie jest typowym, bezpośrednio punktowanym kryterium w skali Norton.
- "zdolności odczuwania bodźców" – zaburzenia czucia są ważnym czynnikiem ryzyka w niektórych populacjach, jednak w skali Norton ocenia się inne obszary funkcjonowania (bardziej ogólne, związane m.in. z aktywnością/mobilnością i wydalaniem), a nie szczegółową neurologiczną ocenę czucia.
- "stanu skóry" – obserwacja skóry jest obowiązkowa w profilaktyce, ale skale ryzyka nie muszą oceniać jej "stanu" jako oddzielnej kategorii. Skala Norton koncentruje się na czynnikach, które do uszkodzeń prowadzą, w tym na możliwości poruszania się.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się nazwa skali, nie odpowiadaj intuicyjnie "co ogólnie ma związek z odleżynami", tylko przypomnij sobie konkretne obszary oceniane w tej skali. Najczęstsza pułapka to wybór "stanu skóry", bo jest silnie skojarzony z odleżynami, ale nie zawsze jest elementem danego narzędzia.
