Organizacja procesu technologicznego montażu dotyczy tego, jak zaplanować i ułożyć czynności montażowe: kolejność operacji, podział pracy na stanowiska, dobór oprzyrządowania, sposób manipulacji detalami oraz transport międzyoperacyjny. W praktyce są to decyzje wynikające przede wszystkim z właściwości montowanego wyrobu i warunków produkcji.
Odpowiedź "doświadczenia pracownika" jest poprawna, ponieważ doświadczenie jest cechą personelu (wpływa np. na tempo, jakość wykonania, liczbę błędów czy potrzebę nadzoru), ale nie jest czynnikiem, od którego "z definicji" zależy organizacja procesu technologicznego. Organizację ustala się tak, by proces był wykonalny i powtarzalny niezależnie od tego, kto w danym momencie wykonuje operację, przy zachowaniu wymagań technologicznych.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi czynnikami organizacyjnymi:
- "masy części maszyn i urządzeń" – masa determinuje sposób podnoszenia, pozycjonowania i zabezpieczenia elementów, a więc wpływa na potrzebę użycia dźwignic, chwytaków, podpór, liczbę osób na stanowisku oraz wymagania przestrzenne.
- "wielkości produkcji" – skala (jednostkowa, małoseryjna, wielkoseryjna) wpływa na wybór organizacji pracy (np. bardziej uniwersalne stanowiska vs. wyspecjalizowane gniazda), stopień standaryzacji i opłacalność przygotowania oprzyrządowania.
- "wymiarów części" – gabaryty wpływają na logistykę, dostęp do złączy, sposób bazowania i mocowania, ergonomię oraz wymagania dotyczące stanowiska i kolejności montażu.
Na egzaminie warto pamiętać prostą zasadę: organizacja procesu wynika z tego, co montujemy i w jakiej skali, a nie z tego, kto akurat wykonuje pracę. Cechy pracownika są ważne, ale dotyczą raczej realizacji i nadzoru, a nie podstawowych założeń organizacji procesu.
