Aby ocenić współczynnik mocy, potrzebujesz porównać moc czynną z mocą pozorną. Dla zasilania jednofazowego moc pozorna wynosi:
S = U · I
Podstawiając dane z tabeli: S = 230 V · 10 A = 2300 VA.
Współczynnik mocy (często zapisywany jako cosφ) można w takim ujęciu policzyć jako:
cosφ = P / S
czyli cosφ = 2000 W / 2300 VA ≈ 0,87.
Wartość 1,0 oznacza sytuację idealną (brak mocy biernej i brak przesunięcia fazowego w uproszczeniu). Skoro wynik jest mniejszy od 1, to mamy do czynienia z obniżonym współczynnikiem mocy, co uzasadnia stwierdzenie: "Maszyna pracuje z niskim współczynnikiem mocy" (w znaczeniu: niższym od ideału).
Dlaczego pozostałe stwierdzenia nie są potwierdzone?
- "Maszyna pracuje z wysokim współczynnikiem mocy" – z obliczeń wynika wartość ok. 0,87, czyli mniejsza niż 1. Bez przyjęcia dodatkowych progów trudno nazwać to "wysokim" w sensie bezwzględnym.
- "Maszyna jest przeciążona" – przeciążenie to zwykle przekroczenie dopuszczalnego prądu/mocy znamionowej urządzenia. Tabela nie podaje żadnych wartości znamionowych ani dopuszczalnych, więc nie da się tego potwierdzić tylko na podstawie U, I i P.
- "Maszyna jest niewłaściwie uziemiona" – uziemienie ocenia się na podstawie pomiarów ochronnych (np. rezystancji uziemienia, ciągłości przewodów ochronnych, impedancji pętli zwarcia) lub oględzin instalacji. Same parametry pracy elektrycznej nie wskazują wprost na jakość uziemienia.
W praktyce (także na budowie i przy pracach instalacyjnych) poprawna interpretacja P, U i I pozwala uniknąć błędnych wniosków: z tych trzech liczb da się oszacować S i współczynnik mocy, ale nie da się wiarygodnie stwierdzić przeciążenia ani ocenić uziemienia bez dodatkowych danych pomiarowych.
