W programach PLC timery (bloki czasowe) służą do wprowadzania kontrolowanych opóźnień lub generowania impulsów. Parametr PT jest czasem zadanym (nastawą), od którego zależy moment zmiany stanu wyjścia timera (np. upłynięcie zwłoki lub długość impulsu). Jeżeli celem jest, aby wyjście Q0.0 sterownika zmieniało się zgodnie z diagramem czasowym, to należy tak dobrać nastawy PT poszczególnych timerów, aby odpowiadały odcinkom czasowym widocznym na wykresie.
W tym zadaniu modyfikacji podlegają wyłącznie nastawy PT timerów T37 i T38. Poprawne ustawienie to "T37 PT=20, T38 PT=10", ponieważ tylko ta para czasów pozwala odtworzyć relacje czasowe z diagramu (jeden z timerów odpowiada za dłuższy odcinek, drugi za krótszy), a ich kolejność w programie determinuje kolejność przełączeń wyjścia Q0.0.
- Odpowiedź "T37 PT=10, T38 PT=20" jest błędna, bo zamienia rolę timerów: krótszy czas przypisuje do timera, który w sekwencji powinien realizować dłuższy odcinek (lub odwrotnie), co rozjeżdża chwile przełączeń.
- Odpowiedź "T37 PT=30, T38 PT=20" jest błędna, bo obie nastawy są większe niż wymagane w przebiegu; wyjście będzie zmieniać stan zbyt wolno w porównaniu do diagramu.
- Odpowiedź "T37 PT=20, T38 PT=30" jest błędna, bo drugi timer ustawiono zbyt długo; nawet jeśli pierwszy odcinek się zgodzi, kolejne przełączenie (zależne od T38) nastąpi za późno.
Wskazówka egzaminacyjna: analizując diagram czasowy, zaznacz czasy między kolejnymi zboczami (narastającym/opadającym) Q0.0 i dopiero potem przypisz je do timerów w kolejności ich użycia w logice programu. To zmniejsza ryzyko zamiany ról T37 i T38.
