Stycznik modułowy dobiera się i identyfikuje głównie na podstawie danych znamionowych umieszczonych na obudowie oraz konfiguracji zacisków.
1) Znamionowy prąd pracy (In)
Z oznaczenia na styczniku odczytuje się In = 40 A. Jest to maksymalny prąd ciągły, jaki może przenosić tor główny w zadanej kategorii użytkowania. Wskazanie AC1 oznacza kategorię dla obciążeń zasadniczo rezystancyjnych, więc parametr In odnosi się do takiego sposobu pracy.
2) Liczba styków NO (normalnie otwartych)
Styki główne w typowym styczniku modułowym są stykami NO – zwierają po zadziałaniu cewki. Zestaw zacisków głównych (pary torów prądowych) odpowiada tu 3 styków NO.
3) Liczba styków NC (normalnie zamkniętych)
O obecności styku pomocniczego NC świadczą oznaczenia zacisków. Standardowo styk NC jest opisywany jako 21–22 (kolejne pary to np. 31–32). Skoro na aparacie występuje para 21/22, oznacza to 1 styk NC.
Dlaczego pozostałe warianty są niepoprawne?
- 31 A zamiast 40 A – nie zgadza się z oznaczeniem In na obudowie.
- 4 NO, 0 NC – przeczy obecności zacisków 21–22, które identyfikują styk NC.
- 40 A, 4 NO, 0 NC – choć In się zgadza, liczba i typ styków nie odpowiadają oznaczeniom zacisków pomocniczych.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odczytaj In, potem policz tory główne (NO), a na końcu sprawdź, czy występują zaciski typu 21–22 (NC) lub 13–14 (NO). To ogranicza ryzyko pomylenia konfiguracji.
