Wartość energetyczną potrawy oblicza się, sumując energię pochodzącą z makroskładników. W typowych zadaniach szkolnych stosuje się przeliczniki: 1 g białka = 4 kcal, 1 g tłuszczu = 9 kcal, 1 g węglowodanów = 4 kcal.
Dane podano dla 100 g papryki nadziewanej mięsem:
- białko: 4 g
- tłuszcz: 10 g
- węglowodany: 14 g
Krok 1: energia z białka: 4 g × 4 kcal/g = 16 kcal.
Krok 2: energia z tłuszczu: 10 g × 9 kcal/g = 90 kcal.
Krok 3: energia z węglowodanów: 14 g × 4 kcal/g = 56 kcal.
Krok 4: suma dla 100 g: 16 + 90 + 56 = 162 kcal.
Pytanie dotyczy 200 g, czyli porcji dwa razy większej niż 100 g. Przy założeniu, że skład na 100 g jest stały, wartość energetyczna rośnie proporcjonalnie do masy:
162 kcal × 2 = 324 kcal.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Wartość 162 kcal odpowiada obliczeniu tylko dla 100 g, a nie dla 200 g. Wynik 300 kcal sugeruje zaokrąglanie "na oko" lub użycie błędnych przeliczników (np. przyjęcie innych wartości kcal/g). Odpowiedź 100 kcal jest zbyt niska jak na potrawę zawierającą 10 g tłuszczu w 100 g, bo sam tłuszcz wnosi 90 kcal na 100 g.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zawsze policz energię dla porcji bazowej (tu 100 g), a dopiero potem przemnóż przez współczynnik porcji (tu ×2). To zmniejsza ryzyko pomyłki.
