W teście wykonano dwie serie pomiarów rezystancji między parami żył (a–b, a–c, b–c) przy dwóch różnych konfiguracjach drugiego końca kabla. Taka procedura pozwala rozdzielić dwa typy uszkodzeń: przerwy żył i zwarcia międzyżyłowe.
Seria 1 (końce żył zwarte na drugim końcu): jeżeli wszystkie żyły są na końcu zwarte razem, to mierząc rezystancję między dowolną parą na drugim końcu, miernik "widzi" drogę przez jedną żyłę do zwarcia oraz powrót inną żyłą. Małe wartości Rab, Rac i Rbc (około 1–2 Ω) oraz ich podobieństwo oznaczają, że każda żyła przewodzi na całej długości. Gdyby którakolwiek żyła była przerwana, co najmniej część pomiarów w tej serii wskazałaby bardzo dużą rezystancję (brak obwodu).
Seria 2 (końce żył rozwarte): gdy na drugim końcu nic nie jest połączone, poprawny kabel bez zwarć powinien dać między żyłami wynik bardzo duży, oznaczany jako ∞ (brak przewodzenia między przewodami). Wyniki Rac = ∞ i Rbc = ∞ wskazują, że żyła c jest poprawnie odizolowana od pozostałych. Natomiast Rab = 1,6 Ω jest wartością małą i skończoną, czyli mimo rozwarcia końców prąd może płynąć pomiędzy żyłami a i b. Jedyny logiczny wniosek to zwarcie żył a i b gdzieś na długości kabla.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Stwierdzenia o "przerwaniu" żył są sprzeczne z serią 1, która potwierdza ciągłość.
- Stwierdzenie o zwarciu "c i a" jest sprzeczne z serią 2, bo wtedy Rac nie byłoby ∞.
- Stwierdzenie o przerwaniu "c i a" nie pasuje do serii 1 (przy zwarciu końców wyniki z udziałem żyły c nie byłyby małe).
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: seria z rozwarciem wykrywa zwarcia między żyłami, a seria ze zwarciem końców weryfikuje ciągłość.
