Rezystancja izolacji informuje, jak dobrze przewody i elementy obwodu "odcinają" część czynną od innych przewodzących elementów (np. obudów, konstrukcji, innych żył). Im wyższa rezystancja izolacji, tym mniejsze prądy upływu i tym mniejsze ryzyko przebicia oraz porażenia. Z kolei spadek rezystancji izolacji jest typowym sygnałem degradacji izolacji.
W podanej tabeli obwody 1, 2 i 4 mają wyniki zbliżone (około 1,5–1,8 MΩ). Obwód 3 wyróżnia się wynikiem 0,5 MΩ, czyli znacząco niższym na tle pozostałych. Taki wynik sugeruje, że izolacja w tym obwodzie może być uszkodzona (np. przecięta, przetarta), zawilgocona lub zanieczyszczona, co zwiększa prąd upływu i obniża wskazaną rezystancję.
Stwierdzenie "Obwód 3 jest najlepiej izolowany" jest sprzeczne z interpretacją pomiaru: najlepszą izolację wskazują wyższe wartości, a nie najniższa. Teza "Obwód 3 ma największy prąd przepływający" również nie wynika z danych: pomiar rezystancji izolacji nie jest pomiarem prądu roboczego obwodu i bez informacji o napięciu oraz obciążeniu nie da się tego wnioskować. Odpowiedź "Obwód 3 jest najdłuższy" to przykład błędnego skojarzenia: długość może wpływać na pewne parametry, ale z samej tabeli nie da się ustalić długości, a niższa rezystancja izolacji przede wszystkim wskazuje na problem ze stanem izolacji.
W praktyce poprawny wniosek z takiej tabeli to skierowanie diagnostyki na obwód o najniższym wyniku: oględziny trasy przewodów, sprawdzenie złącz, puszek, ewentualnych miejsc zawilgocenia oraz wykonanie pomiarów uzupełniających przed ponownym dopuszczeniem do eksploatacji.
