W zadaniu kluczowe są dwa parametry: różnica gęstości (węgiel kamienny jest lżejszy od skały płonnej) oraz uziarnienie 0,5–20 mm, czyli frakcja gruba/średnia. Dla takiego materiału klasyczną metodą jest wzbogacanie grawitacyjne w osadzarce.
"Osadzarki tłokowej" używa się do rozdziału w pulsującym ośrodku wodnym. Ruch pulsacyjny powoduje rozwarstwianie złoża: ziarna cięższe (skała płonna) mają tendencję do opadania, a lżejsze (węgiel) do utrzymywania się wyżej. Dzięki temu można odebrać osobno warstwy o różnej gęstości, co bezpośrednio odpowiada treści pytania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Maszyny flotacyjnej" nie dobiera się przede wszystkim na podstawie różnicy gęstości, lecz właściwości powierzchniowych ziaren (hydrofobowość/hydrofilowość) i pracy w zawiesinie drobnoziarnistej. Flotacja jest typowa dla frakcji drobnych, a nie dla zakresu 0,5–20 mm.
- "Filtra ciśnieniowego" używa się do odwadniania (oddzielania cieczy od części stałych) po wcześniejszych procesach wzbogacania lub klasyfikacji. Filtr nie rozdziela węgla od skały płonnej w sensie wzbogacania grawitacyjnego; jedynie usuwa wodę z produktu lub odpadu.
- "Osadnika Dorra" (zgęszczacza) używa się do sedymentacyjnego zagęszczania zawiesin i klarowania wody procesowej. Jego rola to oddzielenie fazy ciekłej od zawiesiny oraz zagęszczenie mułów, a nie selektywny rozdział ziaren na koncentrat węglowy i odpad płonny w podanym uziarnieniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się jednocześnie różnica gęstości i uziarnienie typowe dla frakcji grubych/średnich, w pierwszej kolejności rozważaj urządzenia wzbogacania grawitacyjnego (np. osadzarki), a nie flotację czy urządzenia odwadniające.
