Wytłaczanie blachy polega na formowaniu wyrobu pustego w środku (np. "kubka") przez wciskanie materiału do matrycy stemplem. W trakcie procesu materiał jest rozciągany i lokalnie ścieniany, dlatego kontrola parametrów (siły, prędkości, smarowania, docisku kołnierza oraz własności blachy) ma kluczowe znaczenie dla jakości.
Zerwane dno jest jedną z najbardziej krytycznych wad wytłaczania. Objawia się pęknięciem w strefie dna lub w przejściu dno–ścianka, co może prowadzić do naderwania albo wręcz oderwania dna. Typowe przyczyny to: nadmierne ścienienie materiału, zbyt mały promień zaokrąglenia stempla lub matrycy, niewłaściwy docisk kołnierza oraz problemy ze smarowaniem. W praktyce taka wada dyskwalifikuje wyrób, bo powoduje nieszczelność i brak wymaganej wytrzymałości.
Na ilustracji rysunek C przedstawia właśnie pęknięcie zlokalizowane nisko, przy dnie, skutkujące rozerwaniem wytłoczki i utratą ciągłości w tej strefie. To jest charakterystyczne dla "zerwanego dna".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- A: widoczne są zmarszczki/ pofałdowania na kołnierzu, czyli fałdowanie kołnierza. To wada płaskiej części wytłoczki, a nie strefy dna.
- B: nierówna wysokość górnej krawędzi ("falowanie" krawędzi) to tworzenie uszu, zwykle związane z anizotropią materiału. Nie jest to pęknięcie dna.
- D: przedstawia operację gięcia (narzędzie z oznaczeniem kąta i promienia), a nie wadę wytłaczania wytłoczki kubkowej.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu wad zawsze najpierw oceń lokalizację zjawiska (kołnierz, ścianka, dno, krawędź). Dopiero potem dopasuj nazwę wady. To ogranicza pomyłki między pęknięciem ścianek a rozerwaniem przy dnie.
