Przekładnia przyspieszająca, nazywana też multiplikatorem, ma za zadanie zwiększyć prędkość obrotową na wyjściu w porównaniu do wejścia. W klasycznej parze kół zębatych (zewnętrznych) zależność między prędkościami i liczbą zębów można ująć jakościowo tak: koło o większej liczbie zębów obraca się wolniej, a koło o mniejszej liczbie zębów obraca się szybciej.
Żeby więc uzyskać efekt "przyspieszenia", koło napędzane (na wale wyjściowym) powinno być mniejsze od koła napędzającego (na wale wejściowym). Wtedy wyjście wykonuje więcej obrotów w tym samym czasie, kosztem zmniejszenia momentu obrotowego. Na schemacie poprawnym dla multiplikatora widać właśnie relację: większe koło napędza mniejsze.
Odpowiedź "B" jest właściwa, ponieważ przedstawia układ odpowiadający powyższej zasadzie: koło wyjściowe jest mniejsze (ma mniej zębów), co oznacza zwiększenie prędkości na wyjściu.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne typowo z następujących powodów:
- schematy, w których mniejsze koło napędza większe, opisują przekładnię zwalniającą (reduktor) – prędkość na wyjściu spada, a moment rośnie,
- rysunki, które nie pokazują jednoznacznie pary kół z relacją "duże → małe" dla kierunku wejście→wyjście, nie spełniają definicji multiplikatora,
- układy o innym typie zazębienia lub innej kinematyce (jeśli występują) nie odpowiadają najprostszemu schematowi przekładni przyspieszającej oczekiwanemu w tym zadaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, które koło jest wejściowe (napędzające), a które wyjściowe (napędzane). Dopiero potem oceń, czy na wyjściu koło jest mniejsze (przyspiesza) czy większe (zwalnia).
