Wentylacja miejscowa ma za zadanie wychwycić zanieczyszczenia u źródła, zanim rozprzestrzenią się w pomieszczeniu. W praktyce ocenia się przede wszystkim dwa elementy: kierunek przepływu powietrza oraz usytuowanie odciągu względem rodzaju zanieczyszczeń.
1) Wysokość usytuowania odciągu
Jeżeli na stanowisku występują pyły i gazy cięższe od powietrza, mają one tendencję do przemieszczania się ku dołowi (opadanie, "spływanie" do dolnych stref). Dlatego odciąg miejscowy powinien znajdować się nisko, na poziomie źródła emisji lub poniżej. Taki układ ogranicza gromadzenie się zanieczyszczeń przy podłodze i ułatwia ich przechwycenie.
2) Kierunek prądu powietrza
Bezpieczny kierunek przepływu to taki, w którym świeże powietrze napływa od strony pracownika (najczęściej od tyłu), przechodzi przez jego strefę oddychania w kierunku źródła emisji i dalej jest zasysane do odciągu. Dzięki temu zanieczyszczenia są "zabierane" od pracownika, a nie przeciągane przez jego twarz.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Warianty wskazujące, że kierunek jest niewłaściwy, zakładają sytuację, w której strumień powietrza przenosi zanieczyszczenia w stronę pracownika lub powoduje ich rozpraszanie w strefie oddychania. To zwiększa narażenie inhalacyjne.
- Warianty wskazujące, że wysokość odciągu jest niewłaściwa, stoją w sprzeczności z zasadą doboru położenia odciągu do właściwości zanieczyszczeń: dla ciężkich zanieczyszczeń odciąg powinien być nisko (a nie wysoko).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy zanieczyszczenia są cięższe czy lżejsze od powietrza (to determinuje "nisko/wysoko"), a dopiero potem sprawdź, czy strzałki przepływu nie prowadzą zanieczyszczeń przez twarz pracownika.
