Paraplegia to termin neurologiczny odnoszący się do porażenia lub znacznego niedowładu obu kończyn dolnych. Najczęściej wiąże się z uszkodzeniem rdzenia kręgowego na poziomie piersiowym, lędźwiowym lub krzyżowym (czyli poniżej odcinka szyjnego), co pozostawia kończyny górne względnie sprawne.
W praktyce opiekuńczej ma to duże znaczenie, bo osoba z paraplegią zwykle:
- ma ograniczoną lub zniesioną możliwość chodzenia,
- może potrzebować wózka i pomocy w transferach (łóżko–wózek, toaleta),
- wymaga profilaktyki powikłań unieruchomienia (odleżyny, przykurcze, zakrzepica),
- często potrzebuje wsparcia w higienie i ubieraniu, ale przy zachowanej sile rąk może część czynności wykonywać samodzielnie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do paraplegii:
- "kończyn po jednej stronie ciała" opisuje hemiplegię, typową np. po udarze mózgu, gdzie osłabienie dotyczy jednej połowy ciała.
- "czterech kończyn" odpowiada tetraplegii (porażeniu czterokończynowemu), zwykle przy uszkodzeniu rdzenia na poziomie szyjnym.
- "jednej kończyny" to monoplegia, czyli porażenie dotyczące tylko jednej kończyny.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na przedrostki. Para- (dwie), tetra- (cztery), mono- (jedna), hemi- (połowa/ jedna strona). To pozwala szybko i poprawnie rozróżniać typy porażeń.
