W rachunkowości inwentaryzacja może być przeprowadzana różnymi metodami, a kluczem jest to, skąd pochodzi dowód istnienia i wartości składnika.
Opis w pytaniu ("porównanie danych ksiąg rachunkowych z odpowiednimi dokumentami i weryfikacja wartości") odpowiada metodzie weryfikacji. Polega ona na sprawdzeniu, czy saldo wykazane w księgach ma pokrycie w dokumentach źródłowych (np. dokumentach własności, decyzjach, wycenach, protokołach) oraz czy wycena jest uzasadniona.
Odpowiedź "grunty" jest poprawna, ponieważ gruntów nie da się zinwentaryzować przez policzenie sztuk w sensie magazynowym ani przez typowe potwierdzenie salda z kontrahentem. Dlatego w praktyce weryfikuje się je poprzez dokumenty potwierdzające tytuł prawny oraz poprawność wartości w księgach.
Pozostałe odpowiedzi wskazują inne, charakterystyczne metody:
- "wyroby gotowe" – to zapasy, które co do zasady inwentaryzuje się przez spis z natury, czyli fizyczne ustalenie ilości i porównanie ze stanem ewidencyjnym.
- "środki pieniężne na rachunku bankowym" – ich stan ustala się na podstawie potwierdzenia salda oraz wyciągów bankowych (dowód zewnętrzny od banku), a nie przez weryfikację rozumianą jako analiza dokumentów własnościowych.
- "obligacje skarbowe w postaci materialnej" – mimo że mają postać "materialną", w praktyce kluczowe jest ustalenie stanu i praw do nich na podstawie dokumentów oraz (w wielu przypadkach) potwierdzeń/uzgodnień; nie jest to typowy przykład weryfikacji jak dla gruntów w ewidencji środków trwałych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: zapasy liczymy (spis z natury), salda zewnętrzne uzgadniamy (potwierdzenie), a składniki trudne do "policzenia" i wymagające dokumentów – weryfikujemy.
