Wewnętrzną linię zasilającą (WLZ) dobiera się tak, aby jej obciążalność prądowa długotrwała była co najmniej równa prądowi obciążenia. W praktyce nie "zgaduje się" przekroju, tylko korzysta z tabel obciążalności, w których uwzględnione są warunki oddawania ciepła przez przewód.
Kluczowe są dwa elementy podane w pytaniu:
- Obciążalność prądowa 220 A – to wartość, którą przewód musi przenieść w sposób ciągły bez przekroczenia dopuszczalnej temperatury pracy izolacji.
- Sposób wykonania (C/E) – to skrótowy opis metody ułożenia (warunki chłodzenia). Różne metody ułożenia dają różne dopuszczalne prądy dla tego samego przekroju, dlatego sposób C i sposób E nie są zamienne.
Odpowiedź "Sposób E i 95 mm2" jest poprawna, ponieważ dla tej metody ułożenia właśnie taki przekrój spełnia wymaganie 220 A wynikające z tablic obciążalności. Warianty z przekrojem 70 mm2 są zbyt małe dla 220 A w typowych tabelach – prowadziłyby do przeciążenia, a w konsekwencji do nadmiernego nagrzewania izolacji, skrócenia trwałości i ryzyka uszkodzeń.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Sposób C i 95 mm2" – mimo właściwego przekroju wskazuje inny sposób ułożenia niż wynikający z doboru dla zadanych warunków. W takich zadaniach metoda ułożenia jest częścią poprawnego wyniku.
- "Sposób E i 70 mm2" – poprawna metoda ułożenia, ale za mały przekrój, więc brak spełnienia wymaganej obciążalności 220 A.
- "Sposób C i 70 mm2" – jednocześnie błędna metoda i zbyt mały przekrój.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się pary "metoda ułożenia + przekrój", nie wybieraj samego przekroju. Najpierw ustal metodę (C/E), a dopiero potem odczytaj z tabel minimalny przekrój zapewniający wymagany prąd.
