Punkt 10 jest środkiem skrzyżowania, czyli leży na przecięciu osi dwóch odnog dróg. Na schemacie pokazano nie osie, lecz krawędzie jezdni oraz szerokości: lewa odnoga ma 6 m, prawa 5 m. Aby z krawędzi otrzymać oś, stosuje się przesunięcie równoległe (offset) o połowę szerokości jezdni.
Zatem wartości przesunięć wynoszą:
6 m / 2 = 3,00 m
5 m / 2 = 2,50 m
W programach geodezyjnych w funkcji typu "Przecięcie prostych" zwykle podaje się:
- punkty definiujące prostą podstawową (dwa punkty na jednej krawędzi),
- punkty definiujące prostą tnącą (dwa punkty na drugiej krawędzi),
- opcjonalne przesunięcia każdej z prostych.
Kluczowe są dwie decyzje:
- Które krawędzie są bazowe? Z opisu wynika, że dla lewej odnogi jako krawędź bazową przyjmujemy linię 6–7, a dla prawej odnogi linię 3–2.
- Jaki znak przesunięcia? Znak zależy od konwencji programu: przesunięcie dodatnie przesuwa prostą "w prawo" względem kierunku od pierwszego do drugiego punktu definiującego daną prostą. Dlatego trzeba dobrać kolejność punktów i znak tak, aby przesunięcie prowadziło od krawędzi do osi.
Okno D odpowiada temu założeniu: zawiera właściwe pary punktów (6–7 oraz 3–2) i przesunięcia równe połowom szerokości (+3,00 m oraz +2,50 m) w prawidłowym zwrocie.
Pozostałe okna (A, B, C) są błędne typowo z jednego z powodów:
- wybierają niewłaściwą krawędź (inną linię niż ta, która odpowiada danej odnodze),
- stosują złą wartość offsetu (np. pełną szerokość zamiast połowy),
- mylą znak przesunięcia (przesuwają w stronę przeciwną do osi), co wynika z przeoczenia, że "prawo/lewo" zależy od kolejności punktów.
Na egzaminie warto zawsze wykonać szybki test logiczny: czy przyjęta krawędź po przesunięciu o połowę szerokości trafi w oś jezdni, a następnie czy przecięcie dwóch osi faktycznie da środek skrzyżowania.
