W metodzie domiarów prostokątnych punkt szczegółowy wyznacza się względem przyjętej linii odniesienia. W praktyce w terenie (i później w opracowaniu) operuje się dwiema wielkościami:
- odcięta – przesunięcie wzdłuż linii odniesienia (od punktu bazowego/odniesienia),
- odsadka – przesunięcie prostopadłe do linii odniesienia (na lewo/prawo od kierunku linii).
Program geodezyjny, aby policzyć współrzędne tak pomierzonego punktu, musi mieć funkcję, która przyjmuje dane charakterystyczne dla tej metody (odcięta + odsadka oraz definicja kierunku/azymutu linii odniesienia) i wykonuje przeliczenie na przyrosty współrzędnych, a następnie na współrzędne punktu.
Dlatego prawidłowe jest to okno, które jest modułem obliczeń współrzędnych z domiarów prostokątnych (czasem opisywane jako "ortogonalne", "odcięta/odsadka", "domiary do osi").
Pozostałe okna bywają mylące, bo też prowadzą do współrzędnych, ale z innego zestawu danych wejściowych:
- Okno dla metody biegunowej opiera się zwykle o kierunek (kąt) i odległość od stanowiska – to inna geometria niż prostopadłe domiary.
- Okno wysokościowe (niwelacja, przewyższenia) dotyczy obliczeń rzędnych/ΔH, a nie stricte sytuacyjnego wyznaczenia XY z odciętej i odsadzki.
- Okna edycyjne (np. import/eksport, baza punktów, szkic) nie wykonują właściwego przeliczenia metodycznego – służą raczej do zarządzania danymi.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczem jest rozpoznanie, że sformułowanie "pomierzonych metodą domiarów prostokątnych" narzuca wybór narzędzia związanego z odciętą i odsadzką. Jeśli na zrzucie ekranu widać pola/etykiety odpowiadające tym wielkościom (lub nazwę modułu), to właśnie takie okno służy do wymaganych obliczeń.
