Metody wyznaczania współrzędnych punktów w geodezji różnią się przede wszystkim rodzajem obserwacji, które są podstawą obliczeń. Jeśli w programie geodezyjnym widzisz okno służące do obliczenia punktu z danych typu "odległość do punktu A" i "odległość do punktu B" (czasem także do trzeciego punktu jako kontrola), to jest to charakterystyczne dla wcięcia liniowego.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: wcięcia liniowego?
Wcięcie liniowe polega na wyznaczeniu położenia punktu jako przecięcia okręgów (w ujęciu geometrycznym), których promieniami są zmierzone odległości do punktów o znanych współrzędnych. Z tego powodu wprowadzane dane mają postać długości oraz identyfikatorów punktów nawiązania, a obliczenia prowadzą do uzyskania współrzędnych X, Y (czasem także elementów kontrolnych, np. różnic/reszt).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Metoda ortogonalna – bazuje na domiarach prostokątnych (rzutach) do linii odniesienia. W danych wejściowych typowo występuje linia bazowa/odniesienia i wartości domiarów wzdłuż/na prostopadłej, a nie wyłącznie odległości do kilku punktów osnowy.
- Metoda biegunowa – wyznacza punkt z jednego stanowiska poprzez kierunek/azymut i odległość (czasem także poprzez kąty). Okno obliczeń zwykle zawiera informacje o stanowisku, orientacji oraz obserwacjach kątowych/kierunkach, a nie zestaw samych odległości do dwóch punktów nawiązania.
- Wcięcie kątowe – wykorzystuje pomiary kątów (np. kierunków) do punktów o znanych współrzędnych. W danych wejściowych dominują kąty, a nie długości, więc okno programu byłoby skonstruowane pod wprowadzanie obserwacji kątowych.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz odpowiedź, nazwij w myślach typ danych, które są "podstawą" obliczeń w danym oknie: odległości sugerują wcięcie liniowe, kąty sugerują wcięcie kątowe, a kierunek + odległość z jednego stanowiska sugerują metodę biegunową.
