W metodzie wcięcia kątowego wstecz (resekcji) punkt P jest punktem wyznaczanym, a punkty 1, 2 i 3 stanowią punkty o znanych współrzędnych (np. punkty osnowy). W terenie mierzy się kąty (zwykle kąty poziome) między kierunkami na te punkty. Program obliczeniowy wymaga więc danych, które są zgodne z geometrią szkicu: jeśli na szkicu zmierzono określony kąt między kierunkiem na punkt 1 i 2, to w danych liczbowych różnica odpowiadających im kierunków (w tej samej konwencji i zwrocie) musi dać ten kąt.
Przy ocenie, które okno dialogowe zawiera prawidłowe wartości kierunków, należy sprawdzić:
- Spójność różnic kierunków – różnice (kierunek na 2 minus kierunek na 1, itd.) powinny odpowiadać obserwowanym kątom ze szkicu (z uwzględnieniem ewentualnego dopełnienia do pełnego kąta, jeśli program podaje wartości w innej konwencji).
- Jednolitą konwencję – wszystkie kierunki muszą być podane w tym samym układzie (np. azymuty) i w tym samym zwrocie (np. P→1, P→2, P→3). Częsty błąd to mieszanie zwrotów, co "psuje" zależności kątowe.
- Brak sprzeczności z geometrią – jeżeli na szkicu punkty 1, 2 i 3 leżą po różnych stronach punktu P, to kolejność kierunków oraz wielkości kątów między nimi muszą to odzwierciedlać (np. nie mogą wskazywać, że dwa punkty są prawie w tym samym kierunku, gdy na szkicu są wyraźnie rozdzielone).
Odpowiedź wskazana jako poprawna w zadaniu to wariant, w którym wartości kierunków do punktów 1, 2 i 3 spełniają powyższe warunki: różnice kierunków odpowiadają obserwowanym kątom, a cały zestaw jest wewnętrznie zgodny. Pozostałe warianty są niepoprawne typowo dlatego, że co najmniej jedna różnica kierunków nie zgadza się z kątem ze szkicu, albo zastosowano inną konwencję (np. zamieniono zwrot kierunku lub jednostki), co uniemożliwia poprawne wyznaczenie współrzędnych P.
Wskazówka egzaminacyjna: nie oceniaj "na oko" pojedynczych liczb. Zawsze porównuj relacje (różnice kierunków) z kątami ze szkicu – to najszybciej ujawnia, które okno jest zgodne z pomiarem.
