Azymut w geodezji opisuje kierunek linii (np. boku AB) jako kąt mierzony w płaszczyźnie poziomej, najczęściej zgodnie z ruchem wskazówek zegara od kierunku północy. W zapisie w gonach pełny obrót to 400g, a charakterystyczne kierunki to: północ 0g/400g, wschód 100g, południe 200g, zachód 300g.
Różnice współrzędnych ΔXAB i ΔYAB informują o zwrocie wektora od punktu A do punktu B. Gdy ΔXAB < 0, oznacza to, że przejście z A do B ma składową w stronę mniejszych wartości X (typowo: "na południe", jeśli X rośnie ku północy). Gdy ΔYAB < 0, przejście ma składową w stronę mniejszych wartości Y (typowo: "na zachód", jeśli Y rośnie ku wschodowi). Jednoczesne ujemne ΔX i ΔY wskazują więc kierunek na południowy zachód, czyli III ćwiartkę.
W III ćwiartce azymut (liczony od północy) musi mieścić się pomiędzy azymutem południa (200g) a azymutem zachodu (300g). Dlatego poprawny jest przedział 200÷300g.
Dlaczego pozostałe zakresy nie pasują?
- 0÷100g odpowiada kierunkom od północy do wschodu (I ćwiartka). Tam co najmniej jedna składowa (w standardowej konwencji) byłaby dodatnia.
- 100÷200g odpowiada kierunkom od wschodu do południa (II ćwiartka). To sytuacja "na południowy wschód", czyli nie zgadza się z ΔY < 0.
- 300÷400g odpowiada kierunkom od zachodu do północy (IV ćwiartka). To kierunki "na północny zachód", czyli nie zgadza się z ΔX < 0.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim liczysz azymut trygonometrycznie, zawsze zrób kontrolę ćwiartki po znakach ΔX i ΔY. Pozwala to szybko wyłapać błędy w doborze poprawki do arctan oraz w jednostkach (stopnie vs gony).