W zadaniach z monitoringu jakości powietrza kluczowe jest porównanie zmierzonego stężenia (tu: średniorocznego, czyli dla roku kalendarzowego) z poziomem dopuszczalnym podanym w tabeli. Interpretacja jest prosta:
- wartość > limit oznacza przekroczenie,
- wartość = limit nie jest przekroczeniem (to nadal spełnienie wymagania),
- wartość < limit oznacza brak przekroczenia.
Dane pomiarowe wskazują: SO2 = 20 µg/m³, PM10 = 42 µg/m³, NO2 = 38 µg/m³. Limity średnioroczne z tabeli wynoszą odpowiednio: SO2 = 20 µg/m³, PM10 = 40 µg/m³, NO2 = 40 µg/m³.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie "stężenie pyłu zostało przekroczone ponad dopuszczalny poziom", ponieważ tylko dla pyłu zawieszonego PM10 mamy 42 µg/m³, a limit to 40 µg/m³ (wynik jest wyższy o 2 µg/m³).
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- Twierdzenie o przekroczeniu pyłu i SO2 wynika zwykle z błędu interpretacji słowa "ponad". Wartość SO2 jest równa limitowi (20 = 20), więc nie można mówić o przekroczeniu.
- Teza, że przekroczone są wszystkie substancje, jest uogólnieniem bez analizy liczb. NO2 ma 38 µg/m³, a dopuszczalne jest 40 µg/m³, więc wynik jest poniżej.
- Stwierdzenie, że żadna substancja nie przekroczyła poziomu dopuszczalnego, ignoruje fakt, że PM10 jest wyraźnie większe od limitu (42 > 40).
W praktyce technika ochrony środowiska taka analiza służy szybkiemu wskazaniu, który parametr wymaga dalszej diagnostyki (np. oceny źródeł pyłu, warunków meteorologicznych, korelacji z ruchem i emisjami przemysłowymi) oraz przygotowania wniosków do raportowania.
