KWALIFIKACJA ELM2 + ELM5 - STYCZEŃ 2013

PYTANIE NR 38.
W układzie wzmacniacza OE z korekcją kolektorową, którego schemat przedstawiono na rysunku, została właściwie dobrana stała czasowa układu korekcji τ = L/RC. Jaką zmianę w układzie spowoduje zwiększenie wartości indukcyjności cewki L?
Ilustracja przedstawia schemat układu wzmacniacza w konfiguracji OE (emiter wspólny) z korekcją kolektorową.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Zwiększenie indukcyjności L zwiększa stałą czasową korekcji τ = L/RC.
Jeśli układ był wcześniej dobrany "właściwie", to większa τ powoduje zbyt silną (nadmierną) korekcję w torze kolektora, czyli przekompensowanie układu, a nie prostą zmianę wzmocnienia.

Pełne wyjaśnienie:

W układzie korekcji kolektorowej podano stałą czasową τ = L/RC. Oznacza to, że dynamika działania członu korekcyjnego zależy wprost od indukcyjności L i odwrotnie od rezystancji RC. Jeśli stała czasowa została dobrana poprawnie, to układ ma taki kompromis między szybkością zmian a tłumieniem/kształtem odpowiedzi, który daje pożądany przebieg.

Co się dzieje po zwiększeniu L?

  • Indukcyjność rośnie → τ rośnie (bo τ = L/RC).
  • Większa τ oznacza, że człon korekcyjny działa "mocniej"/"dłużej" w czasie (ma większą bezwładność), czyli wprowadza zmianę w stopniu kompensacji.
  • Skoro punkt wyjścia był "właściwie skompensowany", to przesunięcie τ w górę prowadzi do nadmiernej kompensacji, czyli przekompensowania układu.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

  • "Niedokompensowanie układu." – byłoby typowe przy zbyt małej stałej czasowej (np. mniejszym L), gdy korekcja jest za słaba w stosunku do potrzeb.
  • "Zmniejszenie wzmocnienia." – zmiana elementu korekcji nie musi oznaczać prostego spadku wzmocnienia w całym zakresie. Pytanie dotyczy skutku w sensie kompensacji (nadmiaru/ niedoboru), a nie wartości wzmocnienia jako takiej.
  • "Zwiększenie wzmocnienia." – podobnie, nie jest to bezpośredni i jednoznaczny skutek zwiększenia L; korekcja zwykle kształtuje charakterystykę częstotliwościową/odpowiedź czasową, a nie "dodaje" wzmocnienia.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się zależność typu τ = L/R, to pytanie często sprawdza, czy rozumiesz kierunek wpływu elementów na stałą czasową i czy potrafisz przełożyć to na pojęcia: niedokompensowanie ↔ zbyt mała τ, przekompensowanie ↔ zbyt duża τ (względem wartości dobranej jako poprawna).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Stała czasowa τ informuje, jak szybko zmienia się prąd/napięcie w obwodzie RL po zmianie sygnału. W uproszczeniu: większe L lub mniejsze R daje większą τ, czyli wolniejsze narastanie i "większą bezwładność" układu.
Jeżeli τ = L/RC, to zwiększenie indukcyjności L zwiększa τ proporcjonalnie. Oznacza to zmianę dynamiki członu korekcyjnego: będzie on działał z większą stałą czasową, czyli inaczej ukształtuje odpowiedź czasową/częstotliwościową.
Gdy korekcja była dobrana poprawnie, zwiększenie τ przesuwa układ w stronę "zbyt silnej" korekcji. W praktyce oznacza to nadmierne korygowanie charakterystyki (np. zbyt duże spłaszczenie lub zmianę dynamiki), co opisuje się jako przekompensowanie.
Przekompensowanie to sytuacja, gdy zastosowana korekcja/kompensacja jest zbyt duża względem potrzeb układu. Zamiast uzyskać optymalny przebieg (np. stabilny, bez niepożądanych efektów), układ jest "skorygowany za mocno", co pogarsza parametry dynamiczne.
Niedokompensowanie oznacza zbyt słabą korekcję (układ nadal wykazuje niepożądane cechy, bo kompensacja nie wystarcza). Przekompensowanie oznacza korekcję zbyt silną (układ traci optymalność w drugą stronę). W pytaniach często wiąże się to z "za małą" lub "za dużą" stałą czasową.
Nie zawsze w sposób jednoznaczny. Element korekcyjny w torze kolektora zwykle wpływa głównie na charakterystykę częstotliwościową i odpowiedź czasową (stabilność, przebiegi przejściowe), a nie na proste "wzmocnienie DC" w całym zakresie. Dlatego w testach częściej chodzi o stopień kompensacji.
Szukaj słów: korekcja, kompensacja, stała czasowa τ, człon RLC/RL/RC. Jeśli podano τ i elementy korygujące, to zwykle bada się wpływ zmian elementów na "niedokompensowanie/przekompensowanie", a nie na same wartości wzmocnienia.
Dobór elementów korekcyjnych wykonuje się podczas projektowania lub strojenia stopni wzmacniających, gdy trzeba uzyskać stabilną pracę i określony kształt pasma przenoszenia. W serwisie może to wystąpić przy wymianie elementów i konieczności zachowania tych samych parametrów dynamicznych.
Najczęściej myli się kierunek zależności (np. zakłada, że większe L zmniejsza τ), albo automatycznie wybiera odpowiedzi o wzmocnieniu, ignorując, że τ opisuje dynamikę/korekcję. Pomaga szybki test: jeśli L rośnie, to τ musi rosnąć, bo jest w liczniku wzoru.
Ćwicz na krótkich zależnościach: RC (τ=RC) i RL (τ=L/R), a potem łącz je z opisem skutków: zbyt mała τ ↔ korekcja za słaba, zbyt duża τ ↔ korekcja za silna. Rozwiązuj zadania, w których zmienia się jeden element i oceniasz kierunek zmiany parametrów.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 58% zdających egzamin. średnie

Źródła:

  • Paul Horowitz, Winfield Hill, "The Art of Electronics" – rozdziały dotyczące wzmacniaczy tranzystorowych i kształtowania pasma/kompensacji (źródło książkowe, identyfikowalne bibliograficznie).
  • Thomas H. Lee, "The Design of CMOS Radio-Frequency Integrated Circuits" – część dotycząca elementów RLC i stałych czasowych oraz wpływu indukcyjności na odpowiedź układu (źródło książkowe, identyfikowalne bibliograficznie).

Materiały:

  • Podręczniki z elektroniki analogowej (wzmacniacze tranzystorowe, kompensacja, stabilność)
  • Materiały dydaktyczne o odpowiedzi skokowej układów I rzędu (RL) i o pojęciach: niedokompensowanie/przekompensowanie
  • Notatki/ćwiczenia z analizy małosygnałowej wzmacniacza OE oraz wpływu elementów w obwodzie kolektora na charakterystykę

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego