Wiertło do metalu z uchwytem MORSA rozpoznaje się po trzpieniu stożkowym (stożek Morse’a), który jest przeznaczony do osadzenia w gnieździe stożkowym maszyny (np. we wrzecionie wiertarki stołowej/kolumnowej albo w tulei redukcyjnej). Takie połączenie jest samohamowne: stożek "klinuję się" w gnieździe i zapewnia pewne przeniesienie momentu.
Na rysunku poprawna odpowiedź to ta, na której końcówka mocująca ma kształt regularnego stożka (często z elementem ułatwiającym wybijanie/wyciąganie narzędzia). To odróżnia ją od wierteł z chwytem walcowym, które mocuje się w uchwycie wiertarskim szczękowym.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Najczęściej przedstawiają one:
- chwyt walcowy – prosty cylinder bez stożkowego zwężenia, typowy dla wierteł do uchwytów szczękowych;
- inne typy osadzenia (np. narzędzia o odmiennym przeznaczeniu) – mogą wyglądać "podobnie do wiertła", ale nie mają charakterystycznego stożka mocującego;
- wiertła specjalne, gdzie uwagę przyciąga część robocza, a różnice w chwycie są pomijane.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na rysunku" najpierw oceń końcówkę mocującą, dopiero potem część skrawającą. Jeśli widzisz stożek przechodzący w część roboczą – to silna przesłanka chwytu Morse’a. Jeśli końcówka jest walcowa – zwykle nie jest to Morse.
