Nadmierny wypas (overgrazing) to sytuacja, w której presja zwierząt (zgryzanie, wydeptywanie, wybiórcze spasanie) przekracza zdolność roślinności do regeneracji. Dla systemu korzeniowego kluczowy jest fakt, że po zgryzieniu części nadziemnych roślina ma mniejszą powierzchnię asymilacyjną, a więc wytwarza mniej związków organicznych. W warunkach stresu roślina "oszczędza" zasoby, co często prowadzi do spadku biomasy korzeni, skrócenia korzeni i ograniczenia ich rozgałęzienia.
Drugim czynnikiem jest udeptywanie, które zagęszcza glebę, pogarsza napowietrzenie i infiltrację wody. To również sprzyja płytszemu ukorzenieniu i utrudnia odrastanie. W efekcie pastwisko traci zdolność do stabilizacji gleby: rośnie ryzyko spływu powierzchniowego, przesuszenia warstwy wierzchniej oraz erozji wodnej i wietrznej.
Dlatego poprawny wybór to taki rysunek, który pokazuje osłabienie i redukcję systemu korzeniowego w porównaniu do stanu prawidłowego (np. mniej korzeni, krótsze korzenie, mniejszy zasięg w głąb profilu). Odpowiedź "A" odpowiada temu typowemu mechanizmowi.
- Odpowiedź sugerująca większy, bardziej rozbudowany system korzeniowy po nadmiernym wypasie jest niezgodna z typową fizjologią stresu defoliacji.
- Wariant przedstawiający wyłącznie zmiany części nadziemnej bez zmian w korzeniach nie opisuje tego, o co pyta zadanie.
- Rysunek pokazujący proces niezwiązany bezpośrednio z wypasem (np. skutki zalania, zasolenia lub orki) nie spełnia warunku przyczynowego.
W praktyce technika ochrony środowiska rozpoznanie takich objawów pomaga w ocenie presji na siedlisko oraz doborze działań: zmniejszenia obsady, wprowadzenia wypasu rotacyjnego, czasowego wyłączenia powierzchni z użytkowania oraz zabiegów przeciwerozyjnych.
