W tachimetrii zwykłej wysokość wyznaczanego punktu oblicza się na podstawie zestawu danych pomiarowych zapisanych w dzienniku (zwykle: informacje o stanowisku, wysokości instrumentu, wysokości sygnału/pryzmatu oraz obserwacje kierunku i kąta pionowego/odległości). Następnie z tych danych wyznacza się składową wysokościową i przenosi wysokość ze znanego punktu odniesienia (np. stanowiska) na punkt mierzony.
Odpowiedź 105,38 jest poprawna, ponieważ odpowiada wartości, którą należy wpisać jako wysokość punktu nr 1 w wskazanej kolumnie dziennika (kolumna 07) po wykonaniu wymaganych przeliczeń zgodnych z układem tego dziennika. Kluczowe jest, aby nie pomylić: (1) wysokości stanowiska z wysokością punktu celowego, (2) wysokości instrumentu z wysokością sygnału, oraz (3) wartości pośrednich (np. różnicy wysokości) z wysokością końcową punktu.
Pozostałe wartości są niepoprawne typowo z następujących powodów:
- 108,12 może odpowiadać błędnemu zsumowaniu wysokości (np. dodaniu zamiast odjęcia jednej z poprawek) lub przepisaniu wartości z innej kolumny/wiersza.
- 119,51 jest podejrzanie odległa od typowych korekt instrument–sygnał i często wynika z pomylenia wielkości: wpisania wartości pośredniej (np. wysokości stanowiska albo innego punktu) zamiast wysokości punktu nr 1.
- 122,25 podobnie może wynikać z błędu identyfikacji obserwacji (inny punkt celowy) albo z wykorzystania niewłaściwego znaku dla składowej wysokościowej.
W praktyce egzaminacyjnej warto wykonać szybki "test sensowności": sprawdzić, czy różnice między wysokością stanowiska a wysokością punktu nie są nielogicznie duże w porównaniu z geometrią pomiaru oraz czy użyto właściwego wiersza dotyczącego punktu nr 1.
