Materiał szczególnego ryzyka (SRM) to wybrane tkanki zwierzęce uznane za obarczone najwyższym ryzykiem przenoszenia pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (TSE), czyli m.in. BSE u bydła oraz trzęsawki u owiec. Z tego powodu SRM jest traktowany jako materiał wymagający szczególnego postępowania podczas uboju i obróbki poubojowej.
W praktyce egzaminacyjnej kluczowe jest rozpoznanie, że SRM dotyczy określonych gatunków przeżuwaczy: obejmuje tkanki pozyskane od bydła oraz również od owiec i kóz. Z podanych odpowiedzi tylko bydło należy do tej grupy gatunków wskazywanych jako źródło SRM, więc ta odpowiedź jest poprawna.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- trzoda – świnie nie są wskazywane jako źródło SRM w definicji SRM; częsty błąd wynika z tego, że to popularne zwierzę rzeźne, ale SRM jest powiązane z ryzykiem TSE typowym dla przeżuwaczy.
- drób – gatunki drobiu nie są objęte zakresem SRM w tym znaczeniu; mylenie wynika czasem z intuicji, że "każdy ubój ma SRM", co jest nieprawdą.
- nutrie – podobnie jak inne gatunki niebędące przeżuwaczami, nie stanowią źródła SRM w rozumieniu przepisów dotyczących TSE.
Warto zapamiętać praktyczną konsekwencję: SRM należy niezwłocznie oddzielić podczas uboju, odpowiednio zabezpieczyć i przekazać do unieszkodliwienia jako materiał o najwyższym rygorze (kategoria 1). Na egzaminie najczęściej sprawdzane jest powiązanie SRM z TSE oraz właściwe rozróżnienie gatunków, których SRM dotyczy.
