Spektrofotometria to metoda analityki instrumentalnej, w której źródłem informacji jest oddziaływanie promieniowania elektromagnetycznego z próbką. W praktyce (np. UV-Vis) aparat kieruje wiązkę światła o określonej długości fali na kuwetę z roztworem, a następnie rejestruje, ile promieniowania zostało przepuszczone w porównaniu do próbki odniesienia. Ten pomiar może być opisywany jako pomiar intensywności światła po przejściu przez roztwór, transmitancji lub absorbancji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź o pomiarze intensywności światła?
To właśnie zmiana natężenia promieniowania po przejściu przez roztwór (wynikająca z absorpcji) jest podstawą wnioskowania o obecności i/lub stężeniu analitu. W badaniach jakości wody często wykorzystuje się reakcje barwne (tworzenie kompleksów) i następnie mierzy sygnał optyczny spektrofotometrem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Pomiar przewodności elektrycznej roztworu – to zasada konduktometrii. Metoda ta bada zdolność roztworu do przewodzenia prądu (zależną m.in. od ilości jonów), ale nie jest metodą optyczną.
- Pomiar temperatury wrzenia roztworu – dotyczy właściwości fizycznych i zjawisk termodynamicznych; nie opisuje działania spektrofotometru i nie jest typową techniką instrumentalną opartą o światło.
- Pomiar gęstości roztworu – to domena densytometrii/areometrii. Gęstość może korelować ze stężeniem, ale nie jest to spektrofotometria.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "światło", "absorpcja", "transmitancja", "długość fali", zwykle chodzi o metody spektrofotometryczne. Gdy widzisz "przewodność" – myśl o metodach elektrochemicznych, a "gęstość/temperatura wrzenia" – o pomiarach właściwości fizycznych.
