Pomiar prądu różnicowego zadziałania wyłącznika różnicowoprądowego służy do oceny, czy aparat zadziała przy prądzie upływu o wartości przewidzianej przez producenta i wymaganej dla skuteczności ochrony przeciwporażeniowej. W praktyce wynik z pomiaru porównuje się z parametrem znamionowym RCD (IΔn) oraz przyjętymi kryteriami dopuszczalności.
Wniosek "Wyłącznik nr III nie nadaje się do dalszej eksploatacji." jest poprawny, ponieważ wyniki w tabeli wskazują, że właśnie ten aparat nie spełnia kryterium dla prądu zadziałania (jest poza dopuszczalnym zakresem). Taki wyłącznik może zadziałać zbyt późno, nie zadziałać w wymaganych warunkach albo zadziałać przy niewłaściwej wartości prądu, co obniża bezpieczeństwo instalacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Stwierdzenie, że "Wyłącznik nr II nie nadaje się do dalszej eksploatacji." byłoby zasadne tylko wtedy, gdyby to jego wynik był poza dopuszczalnym zakresem. Z danych w tabeli wynika jednak, że kryterium niespełnienia dotyczy innego wyłącznika.
- Odpowiedź "Żaden wyłącznik nie nadaje się do dalszej eksploatacji." jest zbyt skrajna: wymagałaby, aby wszystkie wyniki były niezgodne z kryteriami. Tabela wskazuje pojedynczy problematyczny aparat, a nie całkowitą niezgodność całego zestawu.
- Odpowiedź "Wszystkie wyłączniki nadają się do dalszej eksploatacji." pomija fakt, że przynajmniej jeden wynik jest niedopuszczalny. W praktyce już jeden niesprawny RCD powinien być potraktowany jako element do wymiany/naprawy, a w protokole należy wskazać ten konkretny aparat.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal jedno kryterium oceny (porównanie wyniku z dopuszczalnym zakresem), a potem konsekwentnie zastosuj je do wyłączników I–III. Unikaj ocen "na oko" lub na podstawie samej największej/ najmniejszej liczby.
