U przeżuwaczy (np. bydło, owce, kozy) kluczową rolę w żywieniu pełni żwacz, czyli przedżołądek zasiedlony przez bogatą mikroflorę i mikrofaunę. To właśnie mikroorganizmy prowadzą fermentację składników paszy, w tym frakcji włóknistej (błonnika). Dzięki temu przeżuwacze mogą wykorzystywać pasze objętościowe i czerpać energię z produktów fermentacji.
Stwierdzenie "Przeżuwacze mają zdolność fermentacji błonnika pokarmowego dzięki mikroorganizmom w żwaczu" jest prawdziwe, bo opisuje mechanizm odmienny od typowego trawienia enzymatycznego: to nie tylko enzymy gospodarza, lecz przede wszystkim aktywność mikroorganizmów umożliwia rozkład składników trudno dostępnych dla zwierząt monogastrycznych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z następujących powodów:
- "Przeżuwacze nie są zdolne do trawienia błonnika pokarmowego" – myli brak własnych enzymów do rozkładu włókna z całkowitą niezdolnością wykorzystania błonnika. Przeżuwacze właśnie dzięki fermentacji w żwaczu mogą z niego korzystać.
- "Przeżuwacze muszą otrzymywać dużo białka zwierzęcego w swojej diecie" – w praktyce podstawą ich żywienia są pasze roślinne, a istotna jest podaż białka ogólnego i azotu dla mikroflory, nie zaś "dużo białka zwierzęcego" jako wymóg żywieniowy.
- "Przeżuwacze muszą otrzymywać dużo tłuszczu w swojej diecie" – tłuszcz nie jest typowym składnikiem podawanym w dużych ilościach; jego nadmiar może zaburzać fermentację w żwaczu. W dawce ważniejsza jest równowaga między paszami objętościowymi i treściwymi oraz utrzymanie warunków sprzyjających mikroorganizmom.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu o przeżuwacze pojawia się "żwacz", najczęściej sprawdzana jest rola fermentacji mikrobiologicznej i znaczenie włókna oraz pasz objętościowych.
